Gratenpakhuis

Date 23-04-2012

Dagelijks moet ik op twitter beledigingen ondergaan. Dagelijks? Ja, nou vooruit, vrijwel dagelijks. Zijn die tweets direct aan mij gericht? Neen. Maar indirect wel.

Kijk, dat mollige, dikke, zware vrouwen die niet blij zijn met hun omvang elkaar en zichzelf moed inspreken, prima. Doe dat vooral als je dat nodig vindt. Let op! Ik heb het hier over vrouwen die dus niet blij zijn met hun omvang. Ik herhaal: niet. En let nog een keer op! Ik heb niets tegen mollige, dikke, zware vrouwen.

Waar ik wel iets op tegen heb is het volgende: deze mollige, dikke, zware vrouwen die niet blij zijn, verdedigen hun omvang door te wijzen naar hun medemens: de dunne, slanke, lichte vrouw. Wij zijn mager (bah!), hebben botten die uitsteken (brr!) en dat voelt niet fijn voor een man, toch? TOCH! Is toch niet fijn? Te hard, toch? TOCH! Die gratenpakhuizen, die zijn pas lelijk en dus uitermate ongewenst.

De reacties van mannen op deze berichten spreken boekdelen. Zij doen lustig mee en bevestigen dit. Prima. Bij veel mannen gaat de voorkeur uit naar de volslanke vrouw. Prima. Maar veel mannen bevestigen deze opmerkingen omdat ze gewoon aardig zijn en deze vrouwen willen steunen. Aardig willen doen. Niet prima! Aardig? Niet voor mij. Ik zie die tweets voorbijkomen en denk: Pardon?

Stel je eens voor dat ik dat zou doen. Dat dunne, slanke, lichte ik dergelijke tweets de wereld inslinger over mollige, dikke, zware vrouwen. Dat ik die zo bejegen. Zie je het voor je? Zie je het gebeuren? De hel barst los!

Ik krijg  zo langzamerhand het gevoel dat ik in de bres moet springen voor mensen met een normale Body Mass Index. En dat is natuurlijk ridicuul. Ik ben dun. Slank. Licht. Zo ben ik geboren en zo ga ik dood. Sorry, het spijt me, maar ik kan er niets aan doen. Net zo min als veel mollige, dikke, zware vrouwen. Ik ben blij met mijn ‘gratenpakhuis’. Er mankeert niets aan. Ik heb dan ook besloten dergelijke indirecte beledigingen aan mijn adres niet meer te accepteren. Bij deze.

Dus: aan alle gefrustreerde vrouwen met overgewicht: hou je frustratie, want die heb je wel degelijk als je dergelijke opmerkingen maakt, lekker bij jezelf en zet je niet af tegen je dunne, slanke, lichte soortgenoot. Zij heeft ook gevoel in d’r donder.

Dagelijks moet ik op twitter beledigingen ondergaan. Dagelijks? Ja, nou vooruit, vrijwel dagelijks. Zijn die tweets direct aan mij gericht? Neen. Maar indirect wel.

Kijk, dat mollige, dikke, zware vrouwen die niet blij zijn met hun omvang elkaar en zichzelf moed inspreken, prima. Doe dat vooral als je dat nodig vind. Let op! Ik heb het hier over vrouwen die dus niet blij zijn met hun omvang. Ik herhaal: niet. En let nog een keer op! Ik heb niets tegen mollige, dikke, zware vrouwen.

Waar ik wel iets op tegen heb is het volgende: deze mollige, dikke, zware vrouwen die niet blij zijn, verdedigen hun omvang door te wijzen naar hun medemens: de dunne, slanke, lichte vrouw. Wij zijn mager (bah!), hebben botten die uitsteken (brr!) en dat voelt niet fijn voor een man, toch? TOCH! Is toch niet fijn? Te hard, toch? TOCH! Die gratenpakhuizen, die zijn pas lelijk en dus uitermate ongewenst.

De reacties van mannen op deze berichten spreken boekdelen. Zij doen lustig mee en bevestigen dit. Prima. Bij veel mannen gaat de voorkeur uit naar de volslanke vrouw. Prima. Maar veel mannen bevestigen deze opmerkingen omdat ze gewoon aardig zijn en deze vrouwen willen steunen. Aardig willen doen. Niet prima! Aardig? Niet voor mij. Ik zie die tweets voorbijkomen en denk: Pardon?

Stel je eens voor dat ik dat zou doen. Dat dunne, slanke, lichte ik dergelijke tweets de wereld inslinger over mollige, dikke, zware vrouwen. Dat ik die zo bejegen. Zie je het voor je? Zie je het gebeuren? De hel barst los!

Ik krijg zo langzamerhand het gevoel dat ik in de bres moet springen voor mensen met een normale Body Mass Index. En dat is natuurlijk ridicuul. Ik ben dun. Slank. Licht. Zo ben ik geboren en zo ga ik dood. Sorry, het spijt me, maar ik kan er niets aan doen. Net zo min als veel mollige, dikke, zware vrouwen.

Dus hallo alle gefrustreerde vrouwen met overgewicht: hou je frustratie, want die heb je wel degelijk als je dergelijke opmerkingen maakt, lekker bij jezelf en zet je niet af tegen je dunne slanke lichte soortgenoot, die, hoe vreemd het ook zal klinken, ook gevoel in d’r donder heeft.

deel deze site en voel je een beter mens:

deel deze site naar bijvoorbeeld twitter of nujij. klik op het icoon:
  • Webnews
  • Digg
  • del.icio.us
  • StumbleUpon
  • NuJIJ
  • YahooMyWeb
  • TwitThis
  • Facebook
  • Bloglines
  • LinkedIn

2 reacties op “Gratenpakhuis”

  1. Zjanette zei:

    Topstuk. Helemaal waar in alle opzichten. Dat gezeik over wat wel en wat niet mooi is en wie waarvan wel of niet houdt. Dik of dun. Ons mankeert helemaal niets.

    Deze reactie werd geplaats door tweep: klik op de naam om hem/haar te volgen op twitter

  2. Silvia de Haan zei:

    Doorgaans geven vrienden een eerlijk antwoord: door dik en dun. Daar ben je namelijk vrienden voor. Jezelf en anderen voor de gek houden vind ik erger dan een paar kilo minder of meer. Bij voorkeur draag ik maat 40. Wat speling naar beneden, maat 38, en wat speling naar boven, maat 42. En uiteindelijk gaat het er niet om wat je draagt, maar hoe je het draagt. Kortom, geniet zoveel mogelijk van het leven. En deel desnoods je frustraties met een goede vriend of vriendin, maar reageer het nooit zomaar af. Gebruik zoveel mogelijk je gezonde verstand en hierbij hoort ook een gezond gewicht. Nog een fijne dag! Groetjes, Silvia

    Deze reactie werd geplaats door tweep: klik op de naam om hem/haar te volgen op twitter

Reageer