Zien en gezien worden

Date 21-05-2012

Hè heerlijk! Eindelijk weer eens de warmte van de zon op mijn lijf voelen. Het is al bijna eind mei en in tegenstelling tot voorgaande jaren is het zulk wisselvallig weer dat het af en toe nog steeds herfst lijkt te zijn. Ik snak naar zonlicht, ik snak naar de zomer..


In de zomer ziet de hele wereld er wat mij betreft veel liever uit, stralender en verassend vrolijk van kleur.  Zomerse dagen geven de gelegenheid om op een terrasje te zitten en te kijken naar de mensen die voorbij lopen.

Zien en gezien worden.
Is dat niet waarom de boulevards met mooi weer overvolle terrassen hebben en dat er drommen mensen de behoefte voelen om op en neer langs te lopen?  Dat mensen gezien willen worden..?
Ik vraag me af of dat is wat ik eigenlijk wel wil.

Ik geloof dat ik meer een ‘kijker’ ben dan dat ik er de behoefte aan heb om in welk spotlight dan ook te gaan staan.
Het zal wel te maken hebben met een soort van verlegenheid, gêne zelfs, terwijl ik wel weet dat ik er ook leuk uit kan zien; als ik daar m’n best voor doe.
Nee.. laat mij maar genietend met een glaasje rosé de indruk hebben dat alleen ík naar de voorbij schuifelende mensenmassa kijk en dat ik niet terug bekeken word. Dat gevoel heb ik dan, als ik deels verscholen achter een tafeltje in het zonnetje zit.

Vreemd eigenlijk. Die gêne die een mens kan hebben. Waar is het überhaupt voor nodig om verlegen te zijn over wie je bent?
Is het de maatschappij die mensen aanspoort om ‘dun’, ‘aantrekkelijk’, ‘slim’ en ‘trendy’ te zijn? Of is het alleen maar míjn eigen naar perfectie strevende perceptie van hoe ik er volgens de ‘norm’ uit zou moeten zien, wil ik mezelf senang voelen als ik aandachtige blikken opvang van ‘vreemde ogen’.

Ik ‘zie’ eigenlijk nooit iemand als ik door de stad loop te slenteren. Mijn man daarentegen ziet alles en iedereen en er gaat meestal geen half uur voorbij of ik hoor en zie hem wel iemand groeten.
Geregeld gaat het dan om mij onbekende mensen, verrassend vaak van het vrouwelijke geslacht, terwijl hij absoluut geen versierder is.

Als ik vraag wie dat is, blijkt het of een (oud) collega te zijn, of zoals recentelijk nog, een klasgenootje van hem van de lagere school.  Zij had hem herkent toen wij samen aan het winkelen waren. “Je bent niets veranderd” zei ze lachend.

Ik zal denk ik niet zo snel herkend worden door (oud) klasgenoten van de lagere of middelbare school. In tegenstelling tot mijn man, die een hele markante “verschijning” en dito “kop” schijnt te hebben, heb ik van mezelf een redelijk  “girl next door” gezicht en ben in de loop der jaren totaal anders geworden qua uiterlijk.
Was ik vroeger een timide meisje met zwart haar en een bril, inmiddels ben ik al jaren een fake blondine en draag ik al vanaf mijn dertiende lenzen. Daar voel ik me al heel lang happy bij.

Misschien is mijn veranderde uiterlijk er ook wel debet aan dat ik, nippend aan m’n rosé op het terras, stiekem de menselijke ‘rups’ gade sla en er van uit ga dat IK toch niet word herkend.

Hè heerlijk, die zon! Laat mij maar lekker ‘incognito’ genieten van de warmte op mijn lijf.  Ik hoef niet zo nodig ‘gezien’ te worden..

Zonnetje

deel deze site en voel je een beter mens:

deel deze site naar bijvoorbeeld twitter of nujij. klik op het icoon:
  • Webnews
  • Digg
  • del.icio.us
  • StumbleUpon
  • NuJIJ
  • YahooMyWeb
  • TwitThis
  • Facebook
  • Bloglines
  • LinkedIn

Reageer