En wie ben ik met mijn kjoete blonde hoofdje om daar wat van te vinden? Ik kan me beter druk gaan maken over mijn nagellak die aan het afbladderen is, wellicht… Maakt u zich geen zorgen, dat ga ik zo meteen ook weer vol overgave doen.

Wil alleen nog even kwijt hoe je met een grote bek (van dreiggekkies) om kunt gaan, zodat je er geen last van hebt:

HIER KLIKKEN

Ga ik nu weer lieve poessie-pics posten, dikke doegdoei!
Met je grote bek….

Jo
@Woordlab
Gaat gebukt onder een ‘Yvon Jaspers imago’ op Twitter.
Kan irl volwassen mannen aan het huilen krijgen, zonder haar stem te verheffen en doet Yoga.

Wij, rugby-fans, zijn natuurlijk hartstikke blij dat de NOS livestreams aanbiedt van de belangrijkste wedstrijden van het WK in Nieuw-Zeeland. Dat ze jou, Hans Brian, dé Hans Brian, als commentator inzetten is een bonus. Je bent tenslotte de Hugo Walker van het rugbycommentaar. Je bent kemp. Wij zijn fans.

We vergeven je dus van alles. Dat je tijdens de wedstrijd, want twaalf uur is twaalf uur, voor een open microfoon je lunchpakketje uitpakt, gaat zitten smakken, en dan na vijf minuten met de smoes komt “ik begreep dat u even geen beeld had” – soit. Dat je na die wedstrijd opnieuw vergeet de microfoon uit te zetten en we horen dat ze de interviews maar weg moeten draaien omdat je geen zin hebt ze te vertalen – het zij zo.

Dat je vandaag, tijdens Engeland-Schotland voor een nieuwe klassieker zorgde met “sorry, ik zat even ergens anders naar te kijken” – het voedt alleen maar onze fantasie. Had je youporn draaien op een tweede scherm? Kwam de stagiaire binnen? Haalde je een pulkje in de vorm van het hoofd van Jonny Wilkinson uit je neus?

Vooral zo doorgaan Hans. We vermaken ons kostelijk. Maar één dingetje, asjeblieft… Mario Ledesma. Kun je please please pretty please ophouden dat op z’n Fries uit te spreken? Geen Leeduhsmaa meer. We smeken je. De man komt uit Argentinië, daar spreken ze Spaans. Wel eens van gehoord, Spaans? Ledèsma dus. Echt. We zijn je eeuwig dankbaar. En als je niet luistert sturen we hem op je af, voor een scrummetje of drie.

blkkoer
splete
oko
slav
po
wrdodeuf

sprtteurs

<invalid word mode off>

(c) foto www.twitter.com/ @petervanveen

www.youtube.com/watch?v=EY39fkmqKBM

#RESPECT

met dank aan @Michonnet

Een werknemer van Karwei in Rotterdam, ooit begon hij daar als weekendhulpje maar door zijn inzet kreeg hij al een vaste baan, wil graag hogerop. Bij Karwei Rotterdam ziet hij die mogelijkheid niet.

Hij besluit, ik ga eens een babbeltje houden bij concurrent Gamma Enschede. Daar wordt hem  een veel beter toekomstperspectief geboden. Hij mag voor Gamma Enschede buitenlandse trips maken, gaat aanzienlijk meer verdienen en de werksfeer bij Gamma Enschede is aanzienlijk beter dan bij Karwei Rotterdam.

Keurig als hij is gaat hij naar de directie van Karwei Rotterdam en zegt: “mijn contract loopt volgend jaar af ik Gamma Enschede wil mij graag hebben”. Karwei Rotterdam en Gamma Enschede gaan onderhandelen over een vergoeding. So far so good, zou u denken.

Niets is echter minder waar. De klanten van de Rotterdamse vestiging van Karwei krijgen lucht van de overstap en  zijn op zijn zachtst gezegd not amused. De werksfeer, toch al 1 van de redenen om Karwei Rotterdam te verlaten, wordt er niet beter op.

De klanten vallen de werknemer zowel op zijn werk als prive ernstig lastig. Bedreigingen, scheldpartijen, de ernstigste ziektes worden hem toegewenst, hij wordt nsb-er genoemd en als klap op de vuurpijl heeft een klant van Karwei Rotterdam gemeend dat het wel zinvol zou zijn om de medewerker maar eens een rouwkaart te sturen.

Wonderlijk verhaal als het om Karwei Rotterdam en Gamma Enschede zou gaan? Vervangt u Karwei door Feyenoord en Gamma door FC Twente en we hebben het over voetbal anno 2011.

Leroy Fer, het ga je goed!

Een tragisch ongeval, het instorten van het in aanbouw zijnde dak van de Grolsch Veste, waarbij twee doden zijn te betreuren is geen ongeluk, het heeft een diepere oorzaak: God houdt niet meer van voetbal.

Dat is althans de stelling waar de courant van de gristengekkies (a.k.a. Reformatorisch Dagblad) de schaapjes het weekend mee laat beginnen. In een hoofdredactioneel artikel staat het volgende te lezen:

“De vraag wie de schuldige is, heeft voor christenen die willen leven bij de Bijbel, nog een diepere dimensie. Er is immers een relatie tussen zonde en straf. En dan zou zomaar de conclusie kunnen luiden dat het ingestorte dak een straf is voor de voetbalverdwazing in onze samenleving.”

Voetballers kunnen dus stoppen met bidden, kruisjes slaan en I love Jesus shirtjes dragen, het is zinloos. Op zondag dus niet meer voetballen maar bidden tot je een ons weegt! Godverdomme!

Kan de dominee morgen even naar de families van de nabestaanden gaan om de logica uit te leggen?

www.youtube.com/watch?v=YTpsOjKcFWk

Oh, en scheidsrechters bij damesvoetbal begrijpen wij ook niet. Bij deze wedstrijd tussen Australië en Equatioraal Guinea, op het WK nota bene, werd dus géén penalty gegeven.

Daarna werd de site gehacked en ging het artikel verloren. Wij hebben het artikel nog. 

Geachte Franska Stuy, hoofdredactrice van Libelle,

Het noopte. Het moet me van het hart. Niet dat ik wens dat er verdere gevolgtrekkingen uit voortvloeien, maar toch. Stukje balans, stukje evenwicht, stukje informatie naar de mensen toe. Want hoe het ook gedraaid wordt, van welke hoek uit ook bekekenen, een columniste zou de stem van uw lezers enigzins moeten verwoorden. Dat lijkt me de taak van een columnist. Dat lijkt mij de taak van Ebru ‘Omfoefoe’ Umar. Want over haar heb ik het. Ze zal prachtige pennenvruchten in uw blad publiceren, niemand die dat in twijfel trekt. Misschien juist daarom wringt het zo dat het me noopte u te schrijven.

Mevrouw Umar kent te weten nog een andere kant, een wellicht wat meer duistere zijde. Eentje waarin ze in haar dagelijks leven ten overstaan van (vele) derden iemand een vreselijke ziekte toewenst. We spreken hier over kanker. Mevrouw Umar wenst niet alleen mensen kanker toe, ze zet daarbij in op de terminale variant en hoopt daarbij op een vreselijke lijdensweg gaande het stervingsproces. Het is niet ondenkbaar dat ook u iemand verloren heeft aan kanker. Dat u weet u vreselijk de chemokuren zijn. Hoe hels het aftakelen en hoe mensonwaardig het lijden in pijn is. Misschien is het uw vader, moeder of erger een van uw kinderen. Ik gun het u niet. Ik gun het niemand. Ik niet.
Het verbaast mij dan ook dat een ogenschijnlijk evenwichtige vrouw als Ebru ‘Oemfoefoe’ Umar het nodig acht zich te verlagen tot een dergelijk niveau dat naar mijn bescheiden mening Libelle onwaardig is. Mocht u het willen toetsen bij uw ster-columniste en ze mocht omwille van baanbehoud hierover liegen of het verhaal verdraaien, dan zijn er een keur aan getuigen die mijn verhaal kunnen bevestigen. Ik hoop u hiermee niet onnodig en in ieder geval voldoende geïnformeerd te hebben.

Dit schrijven of een verhaal met soortgelijke strekking aangaande Ebru ‘Oemfoefoe’ Umar zal ik op meerdere plekken in de diverse media publiceren, danwel laten publiceren. Tevens zal ik dan ook duiding geven aan de term ‘Oemfoefoe’.

Met informerende groet,
Ollie.

bovenstaand artikel is integraal overgenomen van http://hardkoppie.wordpress.com

Kijk er de winnaars van de laatste jaren maar eens op na:

2003 – Een Turkse chick met een fijne beat

2004 – Een Oekraïense chick met een fijne beat én vuur

2005 – Een Griekse chick met een fijne beat

2006 – Fins spektakel met vooral veul vuur

2007 – Een mooi liedje, uit het voormalige Oostblok

2008 – Homo-erotiek en een kunstschaatser (goed voor massa’s stemmen van kleine meisjes), en inderdaad: Oostblok

2009 – Een mooi liedje, maar vlakt u de homo-factor en de link met Witrusland en dus opnieuw het IJzeren Gordijn niet uit

2010 – Zingen kan ze niet en het schijnt Engels te zijn, maar het oog wil ook wat.

En dus… Stuurt de TROS de reïncarnatie van de Vieze Man, geflankeerd door een fijne Prodent-smile die doet alsof ie HEEL hard rockt, en een middelbare man met de uitstraling van een visboer met een burnout. En die sturen we dan niet heel Europa door, maar die varen met een bootje de Rijn af op richting Düsseldorf. Vreemd? Nee hoor. We leggen het u graag even uit.

Er ligt maar één reden ten grondslag aan de beslissing van de TROS, nu alweer jaren geleden, om het Songfestival over te nemen van de NOS: een business case. Iemand heeft uitgerekend wat het mag kosten om weer eens een gezellig, ouderwets, grootste-familie-van-Nederland-programma te maken. Diegene heeft in dat plan meteen de ingrediënten bepaald voor zo’n programma, dat een beetje aan moet sluiten op de doelgroep die ook André Rieu, Ivo Niehe en de achtste herhaling van Schone Schijn al jaren pruimt. Daar horen “sterren” bij die bij de TROS passen: palingsound, lekker kneuterig, lekker Hollands. En dus lacht Europa zich nu al jaren een kriek om onze J’s, Sienekes en Toppers.

Of we sturen iemand die in ieder geval nog een beetje kan zingen, maar die laten we dan fijn uit alle ingezonden liedjes een nummer van haar eigen man uitkiezen – we kennen het resultaat. Vooral ook “sterren” gebruiken die het goed doen bij de Telegraaf en Privé, die ongetwijfeld een dikke vinger in de pap hebben. Goed voor de oplagecijfers, en daarmee weer goed voor de kijkcijfers, en het familiegevoel. We sturen de volstrekt kritiekloze Daniël Dekker als commentator, en zetten Jantje Smit ernaast. Dat die zich onsterfelijk belachelijk maakt met “dit kan niet meer mis gaan” en blijk geeft geen idee te hebben van wat er telt bij een songfestival maakt niet uit. Alles beter dan Cornald Maas met z’n cynisme. Die is niet gezellig. Als slagroom op de taart doen we dan nog een fijne portie onderbuik-gevoel wanneer het voor de zoveelste keer dus wél is misgegaan. Heel hard roepen dat het niet eerlijk is, met al die landen die op elkaar stemmen. Het is allemaal de schuld van dat enge Oostblok. Niet gezellig, maar wel goed voor het familiegevoel.

De andere kant van de business case is natuurlijk het kostenplaatje. De beelden van onze nationale finale gezien, met die overweldigende keuze aan nummers, dat prachtige decor en de onvermijdbare Yolanthe als presentatrice? En wel eens gezien hoe ze dat in andere landen doen? De Zweedse nationale finale is de Europese finale in het klein, en wordt zelfs in andere Scandinavische landen live uitgezonden. Die kennen elkaars inzendingen ruim van tevoren en horen de nummers al weken op de radio. Het zijn niet enkel politieke stemmen die die landen aan elkaar geven. De Servische inzending staat op de hele Balkan in de top 10, en dus zul je daarin moeten investeren. Single Europa-breed uitbrengen, pluggen, en er een flinke tour langs nationale tv-stations aan vastknopen. Maar dat kost geld… en dat past niet in de business case.

Bon. Een knus familiegevoel dus, en voor een dubbeltje op de eerste rang. Inmiddels heeft Gerard Joling aangegeven graag weer eens mee te willen doen. Uitstekende keuze lijkt ons; past perfect. Goed voor de bladen, valt goed bij de TROS-tokkies, en we kunnen nu alvast beginnen te roepen hoe oneerlijk het volgend jaar was. Mocht Joling het niet worden, dan staan Thomas Berge en Monique Smit vast te trappelen van ongeduld. Of Jannes. Die zijn ook gezellig. De TROS maakt liever een soort “Ik hou van Holland” van het songfestival, dan dat ze écht voor het hoogste gaan. Want weet u wat echt niet in de business case past? Winnen, en dan de organisatie van de volgende editie op je moeten nemen. Dat miljoenenproject zou de TROS in één klap uit het omroepbestel vegen, en dus sturen we niet de winnende act. Hoe die eruit zou zien? Within Temptation wil niet, maar het is echt niet zo moeilijk: Tiësto of Armin van Buuren met een vette beat, terwijl Jim Bakkum de homo’s het hoofd op hol brengt en Simone Simons de stemmen van de tietenkijkers binnen sleept. Flink wat vuurwerk op de achtergrond, en even flink toeren door de Balkan en Scandinavië. Succes verzekerd. En dat is nou net de nachtmerrie van de TROS. Goed om alvast te onthouden voor volgend jaar. Ons maakt het niet uit; we kijken toch wel.